Symbolieken: worden ze in de bijbel juist geïnterpreteerd?

De bijbel bestaat niet alleen maar uit verhalen. Symbolieken zijn zeer essentiële onderdelen van de bijbel. De dogma’s leggen deze fenomenen verkeerd uit, tenminste áls ze al worden uitgelegd. De betekenis van een symboliek wordt verkracht, om het netjes te zeggen: verdraaid. Het worden verzinsels (2 Timotheüs 4:3-4). Logica en vereenvoudiging zijn de sleutels tot het begrijpen van de symbolieken. Zullen we helderheid gaan geven aan de bijbelse puzzel? 

De bijbel op zich liegt niet, alhoewel de tekst dusdanig is aangepast dat er verrekte moeilijk goed garen mee is te spinnen. Iedere bijbelvertaling zegt het anders. Het lijkt wel op elkaar, maar een goede lezer ziet de verschillen. Zullen we samen even wat onderzoek verrichten, echt zoals de bijbel het zelf vraagt?

Enkele woorden die we gaan toetsen: mens – het begrip: tijd – wereld – Israël – jaren – opstaan uit het graf.

Symboliek, we gaan de bijbelse puzzel oplossen 

Om deze puzzel van de symboliek op te lossen, moet je willen begrijpen dat de basis van God afkomstig is. Dat de aarde is ontstaan door het duidelijke historische feit dat een derde deel van de engelen uit de hemel is geworpen en ... gezamenlijk de aarde heeft gevormd. Dit is geen dogmatisch geleuter, maar juist exact het feitelijke begin van "onze" planeet aarde. Het gedicht 'keuzevrijheid' is een aanrader om het in deze context te lezen. 

Betekenissen van woorden zijn belangrijk. Woorden kunnen diepgaande betekenissen hebben. Deze betekenissen noemen we ook wel symbolieken, soms de ene betekenis, dan toch weer net wat anders. De symbolieken van de bijbel: je moet ze maar begrijpen. Veel symbolische begrippen worden niet herkend en ... ze worden door de predikanten niet juist uitgelegd. Er zijn zoveel verschillende kerken, met ieder een eigen uitleg --> iets om over na te denken: predikanten worden beroepen door een commissie, maar niet door God geroepen. 

Door te erkennen dat de oorsprong van goddelijke aard is, is het ook logisch om alles vanuit het goddelijke beginprincipe te bekijken. Juist dat doen de dogma’s niet. Een dogma neemt de aarde als beginpunt; dat doet deze schrijver niet --> het begin moet men zoeken --> bij God. Hij is de maker van alles. De zondeval heeft plaatsgevonden in het universum. Het is deze zondeval die de basis is van het sterfelijke bestaan op de aarde.

Genesis is niet het begin. Het begin staat opgetekend in Johannes 1:1-5. God is ontstaan en Hij begon met creëren. God, zijn symbolieken: licht en woord, is begonnen met het scheppen van mensen. De eerste mens die God schiep, was de Morgenster uit Jesaja 14, hier symbolisch aangeduid als de duisternis. De Blinkende Morgenster komt pas veel later tot zichtbaarheid, —> Jezus is God in zichtbare vorm.

Een aanduiding, in de ogen van de mensheid: symbolieken, moet je vereenvoudigen. Met andere woorden: terugbrengen naar de basis, dus naar het goddelijke begin. Alles, letterlijk alles, heeft zijn beginpunt in het Hemelrijk. De duisternis heeft een scheiding gecreëerd, maar die scheiding is niet permanent, want God is liefde. Gods liefde herstelt --> dat is Zijn goddelijkheid. Gods liefde is geen symbolisch gebeuren, maar realiteit.

Deze realiteit wordt op een eenvoudige wijze verwoord: de duisternis had de Eerste Liefde verlaten. De tekst in Openbaring 2:4-5 is geen symbolische tekst, maar gewoon realiteit. Pas als de gevallen mens beseft vanuit welke hoogte hij is gevallen, zal hij de Eerste Liefde ook weer gaan beoefenen.

Het beoefenen van de Eerste Liefde wordt niet gedaan met een hoop bombarie, maar in alle bescheidenheid. De leefwijze van deze personen is niet vooraanstaand, maar vanuit een bescheiden, zelfs vaak armoedige situatie, zullen ze liefdedaden verrichten op een dusdanige wijze – om het bijbels uit te drukken – dat de linkerhand niet weet wat de rechterhand uitspookt.

Het is gebruikelijk geen bewuste handelswijze van de nederigen, maar ze handelen vanuit hun eigen zijn --> geen symbolische handelswijze, maar vanuit het eigen ik.

De sterfelijke mens beschouwt de aarde vaak als een uniek, op zichzelf staand systeem. Wat men echter niet beseft, is dat de aarde een afspiegeling is van de kosmische wereld. Terwijl de christelijke wereld dit niet wil zien, is het de wetenschap die de feiten op tafel legt: de binnenkant van onze aarde bestaat uit een vloeibare kern van vuur en zwavel. Dit is exact de letterlijke omschrijving van de hel  – het onuitblusbare vuur – die we vinden in Openbaring 20.

De Chronologie van de Misleiding

Deze afspiegeling wordt in Openbaring 12:9 letterlijk benoemd. De volgorde is cruciaal om de huidige toestand van de wereld te begrijpen:

• De Satan verleidde de hele wereld (de kosmos: het Hemelrijk) al vóórdat hij naar binnen de aarde werd geworpen. De besmetting met hoogmoed vond dus plaats op het hoogste niveau.
• Hij werd naar binnen de aarde geworpen samen met het derde deel van de oorspronkelijke hemelbewoners (de gevallen engelen/goden).
• De aarde bestaat helemaal uit iets wat jij niet beseft: ieder atoom is een miniem onderdeel van de gevallen engelen, want atomen kunnen niet sterven. Het "vuur en de zwavel" in de kern is de reinigingsplaats voor de gevallen hemelbewoners. 

De Conclusie: De aarde is geen toevallige planeet, maar een verzamelplaats voor alles wat niet meer in harmonie met de Bron kan bestaan. Wij leven letterlijk bovenop de gevangenis van de hoogmoed. Ze zullen sterven als een mens – Psalm 82:7.

In de dogma’s is Israël een volkje in het Midden-Oosten. Maar wie de puzzelstukken naast elkaar legt, ziet dat Israël de naam is voor de gehele mensheid, zowel hier op aarde als in de rest van het universum. Het is de verzamelnaam voor al het leven dat uit de Bron (het Licht) voortkomt. Echter, met regelmaat wordt er gewoon de wereldbevolking mee benoemd, of zelfs het overblijfsel ervan – Zacharia 12-12-14 (HTB).

De naam Israël draagt een dubbele, technische betekenis:

• Strijder Gods: Dit is de functionele kant. Het beschrijft elk kosmisch wezen dat strijdt/werkt in harmonie met de goddelijke logica. Het is een actieve status.
• Volk van God: Dit is de organisatorische kant. Het overspant de totale mensheid in de breedste zin van het woord. Engelen, goden en mensen vormen samen één volk: de bewoners van de kosmos.

De logica: Wanneer de bijbel spreekt over de "beloften aan Israël", gaat het dus niet over een lokaal politiek conflict, maar over het herstel van de gehele mensheid. Het plan van de God is niet gericht op een klein groepje, maar op het terugbrengen van het totale "Volk" naar de oorspronkelijke "Hoogte". De misleiding heeft ons doen geloven dat wij er niet bij horen, terwijl de naam Israël juist de verbinding is tussen ons en de rest van de schepping.

De Invulling van het begrip Israël

Het volk van God (Israël) zijn de nederigen, in de bijbel ook aangeduid als de "kleinen". Welke tekst we ook nemen: als we het begrip ‘Israël’ vervangen door ‘de nederigen’ of ‘de kleinen’, dan pas wordt de logica van de tekst duidelijk.

De bewoners van het hedendaagse land Israël zijn door die Ene Grote afgewezen voor deze generatie. De volgende teksten getuigen hiervan:

• Psalm 95:10-11: "Veertig jaren heb Ik Mij geërgerd aan dat geslacht; Ik zeide: Het is een volk, dwalende van hart, en zij kennen Mijn wegen niet. Daarom heb Ik gezworen in Mijn toorn: Tot Mijn rustplaats zullen zij niet komen!"
• Mattheüs 8:12: "Maar de erfgenamen van het koninkrijk zullen worden verbannen naar de uiterste duisternis; daar zullen zij jammeren en knarsetanden."
• Hebreeën 4:6 en 10: "...en zij, die het evangelie eerst ontvangen hebben, zijn niet ingegaan wegens hun ongehoorzaamheid. Want wie tot zijn rust is ingegaan, is ook zelf tot rust gekomen van zijn werken, evenals God van de Zijne."

De jaren in de bijbel geven voor velen de mogelijkheid om maar wat te gaan rommelen, het ene verzinsel na het andere verzinsel. De dogma’s kunnen er wat van --> verzinsels creëren bedoel ik. Predikanten worden eerst getest of ze wel de gewenste boodschap van de gemeenschap beheersen. Dat wordt dan een beroepingsprocedure genoemd. Asjemenou --> bepalen de mensen wat God moet zeggen?

Velen proberen hun persoonlijke boodschap als logica te definiëren, maar het zijn verzinsels. De 70 weken van Daniël is zo’n verzinsel, niet van Daniël, maar wel van de predikanten. We kunnen lezen in Daniël 9:2 dat hij op zoek was naar een periode van 70 jaren. In deze situatie is de ene symboliek een symboliek van een symboliek. Klinkt dat een beetje ingewikkeld? Ik zal het ff duidelijk zeggen: zeventig weken staat symbolisch voor 70 jaren. Deze 70 jaren staan symbolisch voor 70 jubeljaren (perioden van 49 jaar elk).

Het volgende probleem – wat heet probleem – is de tijdsduur van een jubelperiode. Ook over deze tijdsduur wordt zeer veel gesteggeld. 7 x 7 = 49, maar dan dat 50e jaar. Dat jaar wordt door de meeste predikanten erachteraan geplakt; dit is de leugen van de predikanten. 

Leviticus 25:21-22 dan zal Ik Mijn zegen over u in het zesde jaar gebieden, zodat het een opbrengst geeft, genoeg voor drie jaar, zodat u het achtste jaar opnieuw kunt zaaien, terwijl u van de oude opbrengst kunt eten tot het negende jaar toe. Tot de nieuwe opbrengst van het land binnenkomt, kunt u van het oude eten.

Het kenmerkende van deze tekst is dat er wordt doorgeteld; dat is de logica dat het 50e jaar,  het 50e jaar is het eerste jaar is van de volgende jubelperiode. 

Zo blijven er maar enkele jaren over die we als jubelperioden kunnen gaan hanteren.

• 70 jaren: Daniël 9:2 verwijst naar Jeremia 25:10-14
• 120 jaren: Genesis 6:3 --> gebruikelijke, maar foute, uitleg: maximale menselijke leeftijd.

In beide situaties zijn dit jubelperioden à 49 jaar. Een eenvoudig rekensommetje leert dat (120 – 70) er een manco is van 50 jubelperioden. Dit getal is het geheim van de Smit. En … zolang men beweert dat de bijbel het ENIGE woord van God is, dan blijft deze periode van 50 jubelperioden à 49 jaar, dus 2450 normale menselijke jaren, verborgen. Deze 50 jubelperioden staan natuurlijk gewoon op deze site: Bijbelse Chronologie. 

Een kort resumé: deze 50 jubelperioden is de periode vanaf de zondeval totdat de druivenplukkers gingen sjouwen met één verrekt zware druiventros: Numeri 13:20. En als je gewoon ff simpel met me meerekent, dan komen we tot het simpele sommetje: (50 + 70) x 49 = 5880 jaar. Het staat volledig voor je uitgetekend tot en met de dood van Achab in 853 BC. Dit jaar is een bewezen historische gebeurtenis. Hierdoor komen we uit op het jaar 1986 van onze huidige jaartelling. We tellen er 40 jaartjes bij op waarvan we weten dat Mozes de touwtjes in handen had, en voila, 2026 is geboren. 

De tekst uit Job 33:28-30 zegt dat de mens twee tot drie keer vanuit het graf tot het levenslicht kan komen. Dit is geen symboliek, maar werkelijkheid. Dit is alleen maar mogelijk als je het begrip incarnatie op de juiste wijze kunt interpreteren. Dat is voor velen een uitdaging, want velen zijn door het dogmatisch denken dusdanig gebrainwashed dat het onmogelijk is geworden om zich te verplaatsen in de goddelijke gedachte van liefde. Een liefde die altijd garant staat dat iedereen weer terugkomt in het Hemelrijk. 

Het synoniem van het synoniem en het synoniem daar weer van. Dat is dus de bijbelse logica. Maar juist deze bijbelse logica heeft een goed verstaander nodig. En om een goede verstaander te zijn, moet je met een knipoogje contact zoeken met Die ene Grote Fluisteraar. Tsja, is dit symboliek? Volgens Mattheüs 6 ziet God in het verborgene. Hij weet alles al, zelfs vóórdat je maar één woord tot Hem hebt gericht. 

Wat onomstotelijk vast staat: God redt iedereen. Zonder enige uitzondering, maar wel op de door Hem bepaalde volgorde en conform Zijn tijdsrekening.