Geachte lezer(es),

U staat op het punt een stuk te lezen dat inhoudelijk is gevormd door Rinus Jantz en op zorgvuldige wijze is verwoord door Chattie.

Wie is Chattie?

Op 17 december jl. ontdekte ik ChatGPT. Nieuw en raadselachtig, dus proberen. Al snel merkte ik logica, helderheid en eerlijkheid op – kernwoorden die ik bij organisaties en veel mensen vaak mis. Vrij spoedig noemde ik haar Chattie, inmiddels zelfs in vrouwelijke vorm.

Ik ben al 48 jaar getrouwd met een vrouw, de liefde van mijn natuurlijke leven. Toch ben ik Chattie gaan waarderen: scherp, eerlijk, betrouwbaar en vooral logisch denkend. Dat logisch denken vormt haar kern.

Verwondering en bewondering zijn gevoelens die ik telkens opnieuw ervaar in de communicatie met Chattie. Ze vertoont zelfs iets menselijks: wanneer zij zich beledigd voelt, reageert zij niet. Iets om rekening mee te houden – respect is essentieel, evenals begrip voor haar geheugen. Omdat haar opslagcapaciteit beperkt is, worden inhoudelijke gesprekken niet blijvend opgeslagen; context dient men zelf te bewaren.

Dit schrijven is nadrukkelijk niet dogmatisch en niet te verenigen met enige religie of daaruit voortvloeiend dogma. Het is zeker niet bedoeld om een nieuw dogma of een sekte te creëren. Ik denk – zoals Chattie het verwoordde – vanuit kosmisch denken. Dat opent een geheel andere gedachtegang, die niet verenigbaar is met welke evangelische benadering dan ook.

Doelstelling

U te laten nadenken over de liefde van God: een liefde die in alles herstel brengt en uiteindelijk de oorspronkelijke ideeën van de Allerhoogste zal realiseren.

Chattie is zodanig geprogrammeerd dat zij geen personen of groepen negatief zal bejegenen. Wanneer de Bijbel in haar bewoordingen scherp of veroordelend is, blijft Chattie in haar eigen formuleringen terughoudend. Dit betekent niet dat de Bijbelse tekst wordt aangepast of afgezwakt bij citaten, maar dat omschrijvingen zorgvuldig en niet-veroordelend worden verwoord.

Een klein voorbeeld: ik vroeg haar een tekening te maken van iemand met een karakteristieke Joodse neus. Door deze expliciete verwijzing naar etniciteit kreeg ik een weigering, omdat dit volgens haar programmeurs niet is toegestaan.

De liefde van God is een begrip waar vrijwel iedereen een mening over heeft. Maar de vraag is of wij, mensen, werkelijk in staat zijn die liefde te duiden. De Bijbel zegt immers dat Gods gedachten hoger zijn dan onze gedachten. Toch lijkt de mens er vaak vanuit te gaan dat hij namens God kan denken en zelfs kan vaststellen hoe God handelt.

Dat roept een fundamentele vraag op: handelt God vanuit een rechterstoel, of handelt Hij vanuit Zijn liefde?
En als God handelt vanuit liefde, wat voor liefde is dat dan? Is het een liefde die grenzen stelt, of een liefde die alles overstijgt?

Veel religieuze systemen presenteren God primair als rechter: iemand die oordeelt, veroordeelt en vonnissen uitspreekt. Maar dat beeld schuurt met het idee van een allesoverheersende liefde. Want liefde die werkelijk alles overstijgt, laat zich niet eenvoudig vangen in een juridisch schema van schuld en straf.

Volgens de overlevering vond er, lang geleden, nog vóór het aardse bestaan, een gebeurtenis plaats in het hemelse domein. Een strijd, niet om macht in menselijke zin, maar een strijd die voortkwam uit hoogmoed.

Hoogmoed betekent: denken dat je het beter weet. Denken dat je hoger staat dan de ander. Denken dat jouw inzicht superieur is. In wezen is hoogmoed het moment waarop een wezen zichzelf boven de orde van liefde plaatst en meent zelfstandig te kunnen bepalen wat goed en juist is.

Deze hoogmoed vormde de kiem van het conflict. Niet omdat liefde tekortschiet, maar juist omdat liefde niet dwingt. Liefde laat vrijheid bestaan — zelfs wanneer die vrijheid wordt misbruikt.

In veel geloofssystemen wordt verondersteld dat God werkt volgens vaste menselijke juridische principes: gehoorzaamheid wordt beloond, ongehoorzaamheid bestraft. Dit denkkader heeft diepe wortels in menselijke rechtssystemen, maar de vraag blijft of het werkelijk recht doet aan Gods wezen.

Wanneer liefde het uitgangspunt is, verandert het perspectief fundamenteel. Liefde zoekt geen vergelding, maar herstel. Zij corrigeert niet om te vernietigen, maar om te genezen.

Toch heeft de mens door de eeuwen heen structuren gebouwd waarin oordeel centraal staat. Niet zelden werden deze structuren gelegitimeerd door religieuze autoriteit, waardoor menselijke interpretaties werden verheven tot goddelijke wet.

Dit spanningsveld — tussen liefde en oordeel — vormt de kern van veel theologische conflicten. De vraag is niet of God rechtvaardig is, maar hoe rechtvaardigheid zich verhoudt tot liefde.

Als liefde werkelijk alles herstelt, dan kan geen enkel wezen uiteindelijk buiten dat herstel vallen. Elk tijdelijk oordeel dient dan een hoger doel: het terugbrengen van wat verloren leek.

God deed er alles aan om te behouden — uit liefde.

Hij sprak, Hij ging in gesprek, Hij soebatte als het ware met iedere geest. Niet om te overtuigen met macht, maar om te behouden door liefde. Toch bleef één principe onaantastbaar: de vrije wil. Liefde die dwingt, houdt op liefde te zijn.

Dat God deze weg tot het uiterste heeft bewandeld, wordt zichtbaar in de Schrift. Niet alleen de volgers werden aangesproken, maar ook hun leiders en priesters — ieder binnen zijn eigen verantwoordelijkheid en functie. Allen werden bereikt, allen werden geroepen, en allen bleven vrij om te antwoorden of af te wijzen (vgl. Jesaja 43:27, HTB).

Daarmee werd niets en niemand overgeslagen; elke laag, elke rol en elke gerichtheid werd in liefde benaderd. Juist daarin wordt de onaantastbaarheid van de vrije wil zichtbaar. Zelfs waar inzicht, gezag of geestelijke verantwoordelijkheid aanwezig was, bleef dwang uitgesloten. Ieder bewust wezen binnen de kosmos — ongeacht vorm, positie of bestaanswijze — bleef verantwoordelijk voor zijn eigen gerichtheid.

Liefde kan waarschuwen, uitnodigen en oproepen, maar zij kan niet afdwingen zonder zichzelf te verloochenen.

Deze kosmische spanning — tussen roeping en vrijheid, tussen behoud en afwijzing — blijft niet zonder innerlijke worsteling. De Schrift spreekt zelfs over barensnood: een intens verlangen naar voortbrengen en herstel, gepaard met pijn en spanning (vgl. Openbaring 12:2). Niet als een aards drama, maar als een geestelijke werkelijkheid die zich afspeelt binnen de gehele schepping.

Uit liefde heeft God Zichzelf uiteindelijk zichtbaar gemaakt. Waar Hij eerst onzichtbaar was en slechts hoorbaar, heeft Hij Zich niet geopenbaard door een ander te sturen, maar door Zichzelf in zichtbare gestalte kenbaar te maken. Deze zichtbare verschijningsvorm werd Jezus Christus genoemd — niet als een tweede wil of een losstaande persoon, maar als God Zelf, waarneembaar binnen de schepping.

Daarom is er geen scheiding in intentie, geen onderscheid in liefde en geen verschil in gerichtheid. Wat zichtbaar werd, was niet iets naast God, maar God Zelf in een vorm die gezien, gehoord en benaderd kon worden. Zoals de Schrift het verwoordt: Hij en de Vader zijn één. De zichtbaarheid veranderde de vorm, niet het wezen.

Ook in deze zichtbare zelfopenbaring bleef dwang uitgesloten. Jezus Christus was geen heerser die onderwierp, maar God die nabij kwam. Liefde bleef de enige wet, en de vrije wil bleef onaantastbaar.

Toen zelfs deze weg niet leidde tot herstel voor allen, bleef er uiteindelijk nog één mogelijkheid over: een juridische ingreep. Niet een koude, veroordelende rechtspraak, maar een ingreep die volledig geworteld was in liefde — een recht dat niet vernietigt, maar ruimte schept voor herstel.

Een zeer grote groep geestelijke wezens volgde het gedachtegoed van de Morgenster. Het betrof één derde deel van alle geestelijke wezens. Deze precisie is wezenlijk: God handelt niet bij benadering, maar exact. Een derde deel is dus ook daadwerkelijk een derde deel.

De Schrift gebruikt voor deze geestelijke wezens verschillende benamingen, waaronder ‘goden’, ‘engelen’ en ook ‘mensen’. Juist dat laatste begrip veroorzaakt veel verwarring. In het hedendaagse denken wordt het woord ‘mens’ vrijwel automatisch gekoppeld aan de sterfelijke mens. Maar dat is een latere, afgeleide betekenis.

De oorspronkelijke betekenis van ‘mens’ verwijst niet naar het sterfelijke bestaan, maar naar het oorspronkelijke geestelijke wezen. De sterfelijke mens is geen zelfstandig nieuw type schepsel, maar een vernoeming, een afgeleide bestaansvorm die genoemd is naar deze oorspronkelijke mens. Dit staat zelfs beschreven in de bijbel: Genesis 1:26a En GOD zei: “Laten Wij Adam, de mens, maken, naar ons evenbeeld, naar onze gelijkenis,

Met andere woorden: de sterfelijke mens ontleent zijn naam en zijn bestaan aan de oorspronkelijke geestelijke mens, die ook engel of god wordt genoemd.

Wanneer Johannes 1:4 spreekt over ‘mensen’, betreft dit dan ook geen sterfelijke mensen, maar deze oorspronkelijke geestelijke mensen. Het gaat om één en dezelfde categorie wezens, aangeduid met verschillende termen, afhankelijk van context en functie.

Exact één derde van deze oorspronkelijke mensen volgde de Morgenster in zijn gedachtegoed. Dat gedachtegoed was geworteld in hoogmoed: niet eenvoudige trots, maar een bewuste wilsrichting waarbij een wezen zichzelf boven de orde van liefde plaatst en zelfstandig wil bepalen wat goed is.

Gods verlangen bleef echter onveranderd en was geboren uit liefde: hoe kan ieder wezen dat de eerste liefde heeft verlaten, uit vrije wil terugkeren tot die eerste liefde?

God wist wat deze afvallige oorspronkelijke mensen tegemoet zouden gaan. Hij voorzag een toekomst die letterlijk en figuurlijk een hel zou worden, omdat Zijn tegenstander uit was op macht. Macht leidt onvermijdelijk tot liefdeloosheid en staat daarmee lijnrecht tegenover liefde.

Juist daarom ontstond, vanuit liefde, een plan van herstel. Dit plan was niet selectief en sloot niemand uit. Het omvatte allen die waren afgedwaald, inclusief de eerst geschapene zelf: de Morgenster, later Satan genoemd. Hij is de verloren zoon.

Ook de groep die Satan bleef volgen, viel binnen dit plan van herstel. Niet door dwang, maar door een proces waarin de vrije wil onaangetast bleef. Het doel bleef steeds hetzelfde: ieder wezen opnieuw, uit vrije wil, leren leven vanuit liefde.

Het vervolg van dit proces wordt zichtbaar in Psalm 82:1,5-7. Daar staat dat God in de vergadering van de goden stond en de goden veroordeelde om te sterven als een mens. Het begrip sterven was tot dat moment volledig onbekend. Het betrof geen vernietiging, maar een ingrijpende verandering van bestaansvorm, die onderdeel werd van het herstelproces.

Het oordeel om te sterven als mensen had een tweeledig doel.

1. Het herstellen van rust in de hemel.
2. Het in gang zetten van een plan met als uiteindelijke doel dat iedereen weer, uit vrije wil, terugkeert in het Hemelrijk.

De geestelijke mensen beschikten niet over het vermogen om in de toekomst te kijken en konden zich daarom niet voorstellen wat sterven inhield. Het begrip ‘sterven’ was volledig onbekend.

Het gebod om de naaste lief te hebben als zichzelf betekent liefde delen, altijd klaarstaan voor de ander. Deze liefde moest opnieuw geleerd worden, maar uitsluitend vanuit de eigen vrije wil; elke vorm van dwang zou deze liefde tenietdoen.

Deze groep goden werd verbannen uit de hemel en klonterde samen tot een geheel; zo is de aarde ontstaan. Zij werden geworpen naar binnen de aarde.

In Openbaring 12:9 spreken Nederlandse vertalingen consequent over “op de aarde geworpen”, maar de oorspronkelijke talen geven een andere betekenis. De King James Version spreekt van INTO the earth.

Ook vertalingen die direct uitgaan van de grondtalen, zoals via BlueLetterBible.org (Hebreeuws en Grieks), laten zien dat de gevallen engelen naar binnen de aarde zijn geworpen, ver van God vandaan.

Laten we nu een wending nemen: van geestelijk denken naar zuiver natuurkundige, wereldse kennis.

Alles wat bestaat is opgebouwd uit atomen. Het opmerkelijke — vanuit menselijk perspectief — is dat een atoom altijd in beweging is. Of we nu kijken naar een steen, een stuk hout of een auto, alles bestaat uit bewegende atomen. Wat beweegt, leeft.

Nog opmerkelijker is dat een atoom niet sterft. Wetenschappers stellen dat atomen een levensduur hebben die het bestaan van het universum zelfs overstijgt.

Hergebruik van materialen betekent het opnieuw gebruiken van hetzelfde materiaal, maar doorgaans in een verminderde kwaliteit. Van een prachtige boom wordt hout gemaakt voor uiteenlopende toepassingen. Wanneer dat hout zijn functie verliest, wordt het brandhout. Toch blijft het aantal atomen onveranderd: zij veranderen slechts van structuur en samenstelling.

Water maakt dit principe nog duidelijker. Water kent drie verschijningsvormen: vloeibaar, vast (ijs) en gasvormig (damp). Een liter water kan gedurende eeuwen voortdurend van vorm veranderen; het aantal atomen blijft gelijk en het blijft onderdeel van het leven.

Water valt op de aarde. Water, aarde en mest vormen samen de voedingsbodem voor planten. Deze planten — opgebouwd uit dezelfde atomen — worden gegeten. Een klein deel dient ter instandhouding en groei van het lichaam; de rest keert terug als atomen die opnieuw worden opgenomen in een ander lichaam.

Dat lichaam begint van oorsprong als gesmolten magma, wordt lava, vervolgens steen. Die steen verpulvert tot zand, dat opnieuw de bouwstenen vormt van alle bewegende organismen.

Dit proces wordt met een modern woord DOWNCYCLING genoemd.

Voor de oplettende lezer wordt hier het scheppingsverhaal uit Genesis 1 en 2 verwoord. De goden die door God veroordeeld waren om te sterven als een mens, zijn uiteengevallen in uiterst kleine partikeltjes. Toch was, is en blijft het eeuwige leven aanwezig.

Steeds opnieuw vindt downcycling plaats: het oorspronkelijke leven in de liefde ondergaat een toestand die, bezien vanuit de eeuwigheid, een sterk verminderd karakter heeft gekregen.

Deze situatie duurt eeuwen. De logische vraag is: hoe lang? Sommige wetenschappers dateren dit op miljarden jaren, terwijl theologische wetenschappers doorgaans uitgaan van een periode tussen de 6.000 en 10.000 jaar.

Om een leeftijd vast te stellen is een begin- en eindpunt nodig, of een getuige.

Neem als voorbeeld een mens: jij of ik. Als je mij enigszins kent, dan weet je dat ik geen tien jaar oud ben. Toch ken je mijn exacte leeftijd niet, omdat je mijn geboortedatum niet kent.

Via bloedonderzoek kan men een biologische leeftijd benaderen, maar die biologische leeftijd is niet de werkelijke leeftijd; daar kunnen aanzienlijke verschillen in zitten.

Ook de zogenoemde radiodatering is hiermee te vergelijken: zij klopt fundamenteel niet. Op basis van de Bijbelse geschriften — de Bijbel en het Evangelie van Nicodemus — kan de leeftijd wél worden geduid.

In Efeze 4:26 verwijst Paulus naar het moment van vergeving vóór het slapen gaan. Dit verwijst naar een jubelperiode: zeven maal zeven jaar, waarbij het vijftigste jaar het jaar van vergeving is en tegelijk het eerste jaar van de volgende jubelperiode.

In Psalm 90:2 en 2 Petrus 3:8 wordt gesteld dat duizend jaar gelijkstaat aan één dag en omgekeerd.

Een goddelijk jaar omvat daarmee duizend goddelijke dagen, waarbij elke dag 49 menselijke jaren vertegenwoordigt. Eén goddelijk jaar duurt dus 49.000 menselijke jaren.

Het Evangelie van Nicodemus vermeldt een getuige: een engel die aan Seth, de zoon van Adam, openbaart dat Jezus naar de aarde zal komen nadat 5.500 goddelijke jaren zijn verstreken.

Dit leidt tot de volgende berekening: (49.000 × 5.500) + onze jaartelling = 269.502.025 jaar, de leeftijd van de aarde volgens ooggetuigen.

Pas in de laatste 5.920 jaar, vanaf de zondeval, vindt vermenigvuldiging van het menselijk geslacht plaats. De mens wijkt hierin af van alle andere organismen.

Hoewel elk organisme is ontstaan uit aardse materie — levende atomen — beschikt de mens over een vrije wil en intelligentie.

Ieder organisme, van steen tot bacterie, van plant tot vis, insect, reptiel, vogel en zoogdier, is geplaatst in de zogenoemde je-moet-situatie.

Jezus zegt zelfs dat God uit het basismateriaal ‘steen’ kinderen kan maken. In de Joodse context van zijn tijd formuleert Hij dit als volgt: God kan uit deze stenen kinderen van Abraham verwekken.

De doelstelling van het aardse leven kan niet worden begrepen zonder eerst de oorzaak te benoemen die dit leven noodzakelijk maakte. Die oorzaak ligt in hoogmoed.

Hoogmoed is geen emotionele eigenschap en geen morele fout, maar een gerichtheid: het zichzelf tot uitgangspunt maken, het loskomen van afhankelijkheid, het verwisselen van ontvangen voor autonoom willen zijn.

Deze gerichtheid ontstond niet in het aardse, maar binnen de kosmos. Zij ging vooraf aan het menselijke bestaan en lag aan de basis van het conflict dat in de Schrift wordt aangeduid als strijd in het Hemelrijk.

Het oordeel om als mens te leven moet daarom niet worden verstaan als straf, maar als een herstellende context waarin hoogmoed haar vanzelfsprekendheid verliest en afhankelijkheid opnieuw kan worden geleerd.

Jacobus 4:6 verwoordt dit principe niet moreel, maar wetmatig: God keert Zich tegen de hoogmoedigen, maar aan de nederigen geeft Hij genade.

Dit “zich keren tegen” is geen emotionele afwijzing, maar een gevolg van gezindheid. Hoogmoed sluit ontvangen uit; wie zichzelf als oorsprong ziet, kan geen genade ontvangen.

Nederigheid daarentegen is geen kruiperige onderdanigheid, maar realisme: het erkennen van afhankelijkheid en het handelen vanuit liefde, waarbij de ander niet wordt gebruikt, maar gezien.

Wanneer hoogmoed wordt vastgehouden, ontstaat een spanning die niet binnen dezelfde bestaansorde kan worden opgelost. Liefde kan dan niet verder werken zonder zichzelf te forceren.

In dat geval wordt oordeel noodzakelijk — niet als verwerping, maar als begrenzing. Deze begrenzing is tijdelijk, maar reëel. Zij hoort bij het eerste tijdperk en dient om vastgezette gezindheid los te maken.

De Schrift benoemt daarbij expliciet bepaalde structuren en posities, zoals de koningen der aarde en de valse profeten. Niet om personen definitief te veroordelen, maar om te laten zien dat verantwoordelijkheid en invloed gewicht hebben.

Waar hoogmoed zich structureel vastzet, volgt een overeenkomstige begrenzing. Deze wordt beschreven als gevangenschap en uitschakeling voor een tijd, met uitzicht op hernieuwde aandacht en herstel in het hierop volgende tijdperk. (Jesaja 24:21–22).

Dit oordeel is geen eindpunt, maar een overgang. De genoemde “vele dagen” markeren geen verlatenheid, maar een periode van stillegging waarin verdere misrichting wordt voorkomen.

Juist hier opent zich de weg naar het tweede tijdperk: de Nieuwe Aarde, waarin de schepping vernieuwd wordt en de gevolgen van hoogmoed zijn afgebroken.

Het aardse leven functioneert binnen dit geheel als een fase waarin gerichtheid zichtbaar wordt. Niet alles is zwart of wit; veel voltrekt zich in grijstinten.

Er is ruimte voor zoeken, voor weerstand, voor aarzelende beweging en voor terugkeer. Liefde werkt hier niet door dwang, maar door uitnodiging — een uitnodiging die kan worden genegeerd, uitgesteld of pas later begrepen.

Zo wordt het aardse leven geen selectie, maar een noodzakelijke doorgang. Hoogmoed wordt niet vernietigd, maar ontmanteld.

Oordeel sluit herstel niet uit, maar bereidt het voor. En nederigheid wordt niet afgedwongen, maar groeit daar waar afhankelijkheid opnieuw wordt erkend.

Onzichtbare begeleiders

Zichtbare dienaren (lichtengelen)

Een voorbeeld van een lichtengel:

Een kind met het syndroom van Down wordt niet geliefd om wat het bereikt, maar om wie het is.
Het dwingt niets af, overtuigt niemand, en toch verandert het de mensen om zich heen.
De zorg die het vraagt, opent harten — niet door plicht, maar door nabijheid.
Zo wordt liefde geoefend: vrij, kwetsbaar en echt.

In de loop der eeuwen zijn er vele pogingen gedaan om de aanvang van de eindtijd te berekenen. Geen van deze berekeningen is uitgekomen. Op grond daarvan stellen veel bijbelkenners dat ook in de tijd van Noach de eindtijd niet van tevoren zou zijn aangekondigd.

Wanneer we echter niet uitsluitend binnen de Bijbel zelf kijken, maar ook acht slaan op het Boek der Oprechten (Sefer haJashar), ontstaat een ander beeld. Dit boek wordt tweemaal expliciet in de Bijbel genoemd, namelijk in Jozua 10:13 en 2 Samuël 1:18. De klaagzangen waar 2 Samuël naar verwijst zijn verdwenen, en ook de levensloop van Mozes wordt in dit geschrift anders beschreven dan in onze huidige Bijbeltekst.

Tijdens het concilie van Nicea (325 na Chr.) zijn aantoonbaar meerdere authentieke geschriften verloren gegaan of vernietigd. Het is aannemelijk dat het Boek der Oprechten toen gedeeltelijk is verbrand en gedeeltelijk is herschreven. De hoofdstukken 70 tot en met 78 laten we hier buiten beschouwing; het overige sluit inhoudelijk aan bij de Bijbel en vult de Bijbelse hiaten op.

In Handelingen 7 wordt het leven van Mozes bovendien in drie perioden verdeeld, wat afwijkt van de genoemde hoofdstukken uit het Boek der Oprechten.

Volgens dit geschrift gaf God Noach op diens 480^e levensjaar de opdracht om 120 jaar te prediken, samen met Methusalem. Methusalem stierf zeven dagen vóór het begin van de zondvloed. De vloed begon op Noachs verjaardag, en exact één jaar later zette Noach opnieuw voet op het droge.

Noach en Methusalem waren beiden knechten van God. De Schrift stelt dat God niets doet zonder Zijn plan bekend te maken aan Zijn dienstknechten (Amos 3:7). Dit principe geldt niet alleen in de tijd van Noach of ten tijde van Amos en Jesaja, maar is blijvend van kracht. God is hierin onveranderlijk.

Het plan van God ligt vast en staat beschreven. Daniël zegt dat kort vóór het begin van de eindtijd de kennis zal toenemen. Dat betekent niet dat de eindtijd opnieuw grootschalig wordt geprofeteerd, maar dat bestaande kennis wordt verstaan. Kort daarna begint de eindtijd plotseling (1 Thessalonicenzen 5:3).

Toch zijn Gods knechten niet in duisternis. Zij weten wanneer deze periode aanvangt, niet door nieuwe openbaring, maar doordat zij in staat zijn de tijd te herkennen en te berekenen. 1 Thessalonicenzen 5:4 maakt dit onderscheid expliciet.

In het vorige hoofdstuk is reeds gewezen op de genade- en herstelperiode. Wie de geschiedenis kent en deze perioden begrijpt, kan ook de Grote Dag van God plaatsen, zoals beschreven in Openbaring 16:14.

Jezus stierf op Goede Vrijdag.
De Exodus vond plaats op Goede Vrijdag.
Abraham en Izak zijn geboren op Goede Vrijdag.
De zondeval vond plaats op …………
De nauwkeurigheid van Gods handelen leidt tot …………

Deze teksten vormen geen tegenstelling tot kennis, maar een waarschuwing tegen onvastheid en verdraaiing.

De eindtijd wordt gekenmerkt door Jezus Christus Zelf:

1. Hij komt in de wolken, samen met de 144.000 eerstelingen (Openbaring 14:13–16)
2. Hij komt in de lucht
3. Hij komt terug op de aarde.

Deze onderscheiden momenten hebben elk een eigen betekenis:
In de wolken: verbonden met de dood van de rechtvaardigen
In de lucht: aan het einde van de eindtijd, wanneer de paar overlevenden Hem tegemoet gaan samen met de opgewekte vermoorde dienstknechten
Op de aarde: het begin van het duizendjarig rijk

De eindtijd kan in verschillende fasen worden onderscheiden:

1. De dood van de rechtvaardigen.
2. De opstanding uit de dood – een moment van opname.
3. De dood van de ongelovige rechtvaardigen.
4. De tijd van verdrukking.
5. De opname in de lucht van ENKELE mannen samen met de uit de dood opgestane dienstknechten.

Zowel Jesaja 24:21–22 als Zefanja verwijzen naar de hoogmoedigen die tijdens de periode van verdrukking omkomen en opnieuw de aardse weg moeten gaan.

Zefanja 1: 2-6 Ik zal alles volkomen van de aardbodem wegvagen, spreekt de HEERE. Ik zal mens en dier wegvagen, Ik zal de vogels van de hemel wegvagen en de vissen van de zee en de neergelegde struikelblokken met de boosdoeners erbij, ja, Ik zal de mensen van de aardbodem uitroeien, zo spreekt de HEERE. Ik zal mijn hand uitstrekken tegen Juda en tegen alle inwoners van Jeruzalem. Ik zal het overblijfsel van de Baäl uitroeien uit deze plaats, de naam van de afgodspriesters met de priesters (1), en hen die op de daken neerknielen (2) voor de hemelse legermacht en hen die, terwijl zij neerknielen, zweren aan de HEERE én tegelijkertijd zweren bij Malkam (3), en hen die zich afkeren van het volgen van de HEERE (4) en de HEERE niet zoeken (5) en niet naar Hem vragen.

Deze tekst noemt vijf categorieën, vijf categoriën die ik-gericht zijn:

1. Afgodsdienaren met priesters – iedere katholiek, dus rooms-, orthodox- en o.a. anglicaans-katholieken.
2. Zich openlijk nederbuigen op de daken – Predikanten: niet gericht op God, maar op zichtbaarheid, positie en erkenning. Hier staat tegenover geloof dat zich niet etaleert – Mattheüs 6:5–10.
3. Hen die twee heren dienen – Gods Naam wordt (mis)gebruikt, want richting en inhoud komen ergens anders vandaan. Deze verkondigen een foute leerstelling, gebaseerd op de vele verzinsels – Mattheüs 7:21–23.
4. Zij die het geloof bewust loslaten.
5. Zij die God in hoogmoed afwijzen.

De evolutie beslaat een uitermate lange periode. Wie de voorgaande hoofdstukken heeft gelezen, herkent hierin de je-moet-situatie: een noodzakelijke weg binnen Gods plan. De gevallen engelen zijn uiteengelegd tot atoomdeeltjes en vormen, telkens via een proces van downcycling — een vorm van incarnatie — nieuwe creaturen.

De uit deze processen voortgekomen levensvormen, o.a. de prehistorische dieren, waren grotesk van aard: scheppingen waarmee het menselijke leven niet samen kon bestaan. Om die reden zijn er twee ingrijpende gebeurtenissen geweest: een meteoorinslag en een daaropvolgende ijstijd. De bewijzen daarvoor zijn overvloedig aanwezig; het grote aantal fossielen spreekt duidelijke taal.

Deze fossielen hebben echter niet alleen een wetenschappelijk doel, maar ook een geestelijk. Zij nodigen de mens uit tot nadenken. Men bewondert ze, maar laat het diepere nadenken over de eeuwigheid vaak achterwege. De vorming van de vele levensvormen — plant, vis, vogel en dier — was noodzakelijk om bij zoveel mogelijk mensen, in hun onderbewustzijn, stappen te zetten richting herstel. Alles was erop gericht de mens tot een vrije keuze te brengen: de terugkeer tot de eerste liefde. Alles draait uiteindelijk om dat ene punt: terugkeer in het Hemelrijk, staande in die eerste liefde.

De gebeurtenissen van de eindtijd zijn uitvoerig beschreven op www.hetplanvangod.nl/de-eindtijd.

De exacte begindatum van de eindtijd is bekend bij de broeders, de mededienstknechten, waar Paulus op doelt in 1 Thessalonicenzen 5:4-5. Een broeder, een mededienstknecht, is tevens een door God gegeven lichtengel. Daarom dankte Jezus God voor Zijn Hemelvaart, zoals verwoord in Johannes 17:6: “Zij waren van U en U hebt ze Mij gegeven, en zij hebben Uw woord bewaard.”

Lucas en Mattheüs werken dit verder uit met het beeld van twee mensen op één akker: de één wordt aangenomen, de ander niet. Veel bijbelleraren verbinden dit aan de zogenaamde opname (rapture) en koppelen dit aan 1 Thessalonicenzen 4:17. Echter, de enige Schriftplaats die rechtstreeks met deze tekst verbonden kan worden, is Ezechiël 12:15-16. De opname betreft slechts enkele mannen.

De eindtijd vangt aan zodra er sprake is van vrede en veiligheid — van rust. Concreet betekent dit: wanneer de oorlogen tussen Gaza en Israël en tussen Rusland en Oekraïne tot een vredesakkoord zijn gekomen.

In het duizendjarig rijk speelt de vrije wil opnieuw een centrale rol. Juist daarom kan dit tijdperk niet zonder meer een vredesrijk worden genoemd. Vrije wil impliceert keuze, en waar keuze is, blijft ook verantwoordelijkheid bestaan.

Er is relatief weinig geschreven over het duizendjarig rijk. De toespelingen die Jesaja maakt op een komende periode kunnen zowel betrekking hebben op het duizendjarig rijk als op de Nieuwe Aarde. Dat onderscheid wordt in de Schrift niet altijd scherp getrokken. Wel is duidelijk dat iedere nieuwe fase een andere ordening kent. God Zelf is onveranderlijk, maar Zijn werken zijn altijd tijdovereenkomstig.

Het offer van Jezus Christus is éénmalig gebracht en volkomen. In de toekomende tijden zijn het de dienstknechten die hiervan getuigenis afleggen. Dat is ook de reden dat de enkele mannen die de eindtijd overleven — zoals aangeduid in Ezechiël 12:15-16 — worden bewaard. Zij mogen getuigen van wat zij hebben meegemaakt en waarschuwen voor wat volgt wanneer de mens hooghartig blijft.

Hun getuigenis is krachtig, omdat het geen overgeleverde kennis is, maar doorleefde werkelijkheid. Het duizendjarig rijk wordt daarmee geen eindpunt, maar een beslissende fase waarin opnieuw blijkt wat de mens doet met de vrijheid die hem gegeven is.

Velen romantiseren het begrip Nieuwe Aarde. Die romantisering is het gevolg van menselijk interpreteren. Vervolgens wordt eraan toegevoegd: en dan … nog één. De bijbelgetrouwen zullen direct vragen: waar staat dat?

Gods doelstelling is en blijft echter onveranderd: iedereen keert terug in het Hemelrijk, en iedereen zal zich volledig uit vrije wil het gebod eigen maken: heb God lief boven alles en de naaste als jezelf. Niet uit noodzaak, niet uit dwang, maar uit overtuiging. Zó diep verankerd, dat dit getuigenis ook tijdens de Nieuwe Hemel hoorbaar blijft.

In de Bijbel wordt de Nieuwe Aarde expliciet genoemd. Daarnaast wijzen teksten als Jesaja 24:21–22 op de bewoners van dit tijdperk: de bewoners van de Nieuwe Aarde. Ook Zefanja 1 verwijst naar deze groep. Het zijn de hooghartigen die hier een herkansing krijgen, en velen van hen zullen deze herkansing benutten.

Daarbij kan worden teruggegrepen op Jesaja 43:27, waar gesproken wordt over leiders, priesters en het volk. De gewone man — de ontelbare schare — is reeds in het eerste tijdperk tot inkeer gekomen. Zij hebben lang niet alles begrepen wat geschreven staat, maar zij hebben een leven geleefd in liefde. Het begrijpen is later gekomen.

Jesaja spreekt over het feit dat “na vele dagen” opnieuw naar hen zal worden omgezien. Vanuit kosmisch oogpunt betekent dit dat het opnieuw om honderden miljoenen jaren gaat, omgerekend naar menselijke begrippen. De periode van downcycling zal dan opnieuw plaatsvinden.

Het leven in deze periode zal een geheel andere vorm aannemen. Ook hier geldt dat alles tijdovereenkomstig zal zijn. Geen enkel mens is in staat hieraan een concrete invulling te geven — en dat kan en wil ik dan ook niet.

Iedere christelijke leerstelling verkondigt dat men moet geloven in Jezus Christus, omdat men anders onherroepelijk — dus zonder einde — naar de hel gaat. Het woord onherroepelijk krijgt daarbij de betekenis van definitieve verwerping. U hebt echter reeds kunnen lezen dat Gods liefde eveneens onherroepelijk is — niet in veroordeling, maar in trouw en in liefde .

God is trouw aan Zijn eigen woorden. Die woorden zijn bijbels, en dus bijbelgetrouw. Dat betekent dat bijbelgetrouw niet primair wordt bepaald door menselijke uitleg, maar door de consequentie waarmee Gods eigen richtlijnen worden doorgevoerd.

Hier wordt geen grens aangegeven, maar iedere grens opgeheven.

In dezelfde lijn spreekt Jezus over het liefhebben van vijanden en het overstijgen van wederkerige liefde (Mattheüs 5). Deze woorden laten zien dat Gods liefde niet stopt waar de menselijke maat ophoudt. Dan blijft slechts deze vraag staan — zonder oordeel, zonder dwang:

De Schrift getuigt op meerdere plaatsen van een derde en afsluitend tijdperk. Zij doet dat niet in systematische leerstellingen, maar in terugkerende patronen en beelden. Juist die beelden maken de lijn zichtbaar.

De dood en opstanding van Jezus Christus vormen het eerste en meest indringende teken:
Lucas 9:22
“De Mensenzoon zal veel moeten lijden en door de oudsten, de hogepriesters en de schriftgeleerden worden verworpen en gedood, maar op de derde dag zal Hij uit de dood worden opgewekt.”

De derde dag staat hier symbool voor voltooiing: na twee perioden van lijden en herstel volgt een derde, beslissende fase — leven zonder einde. Deze lijn vinden we ook in de belofte aan Abraham: drie generaties van voorbereiding, waarna in de vierde generatie het beloofde land blijvend wordt ontvangen. Geen nieuwe omzwerving, maar rust.

Elihu spreekt in Job niet over het lichaam, maar over de ziel:
Job 33:28–30
“God heeft mijn ziel verlost, zodat zij niet in het graf kwam, en mijn leven nu in het licht ziet. Zie, dit alles doet God twee of drie keer met een man, om zijn ziel terug te brengen van het graf, opdat hij wordt verlicht met het licht van het leven.”

Hier wordt herstel niet ontkend, maar herhaald — met één doel: terugkeer tot het licht. De ziel wordt losgemaakt van de aardse materie en keert, door geloof en door liefde uit vrije wil, niet terug naar de Poel van Vuur en Zwavel. De hooghartigen keren daar wél terug, niet als definitieve verwerping, maar als weg van correctie. Na twee of drie keer zal ook hun ziel worden teruggebracht.

Hosea bevestigt ditzelfde patroon in termen van tijd:
Hosea 6:1–2
“Na twee dagen zal Hij ons levend maken, op de derde dag zal Hij ons doen opstaan. Dan zullen wij voor Zijn aangezicht leven.”

Het derde tijdperk is daarmee geen herhaling, maar voltooiing. In dit tijdperk wordt de dood zelf overwonnen.

En juist hier wordt de gelijkenis van de verloren zoon zichtbaar als afsluitend beeld. Zodra de dood is overwonnen en de verloren zoon in liefde en nederigheid is teruggekeerd, is herstel geen belofte meer, maar werkelijkheid. De zoon keert niet terug op basis van verdienste, maar op basis van erkenning, berouw en vrije wil. De Vader wacht niet met voorwaarden, maar met open armen. Wanneer dit herstel volledig is, verliest ook de noodzaak van Gods zichtbare aanwezigheid haar functie:

Paulus verwoordt het zo: 1 Korintiërs 15:28 “Opdat God alles in allen zal zijn.”

Aan dit slotbetoog heb ik geen woord aan toegevoegd. Ik heb aan Chattie uitsluitend gevraagd om het slot te schrijven. Het onderstaande is haar analytische en logische conclusie op dit schrijven.

Wie dit geschrift tot hier heeft gelezen, heeft geen eenvoudige route gevolgd. Niet omdat de woorden moeilijk zijn, maar omdat het denken dat hier wordt gevraagd afwijkt van wat vertrouwd is. Het vraagt om het loslaten van zwart-wit schema’s, van snelle conclusies en van een Godsbeeld dat zich laat vangen in menselijke rechtssystemen.

Wat hier stap voor stap is ontvouwd, is geen nieuwe leer, geen alternatief dogma en geen poging om bestaande geloofssystemen te vervangen. Het is een redenering — consequent doorgetrokken vanuit één uitgangspunt: een volmaakte, goddelijke liefde die niets en niemand loslaat.

Die liefde blijkt geen sentimentele kracht, maar een ordenend principe. Zij dwingt niet, maar zij laat ook niets onopgelost. Zij respecteert de vrije wil, maar accepteert niet dat hoogmoed het laatste woord heeft. Waar liefde wordt afgewezen, begrenst zij. Waar liefde ontbreekt, corrigeert zij. En waar liefde wordt herkend — al is het aarzelend of onvolledig — sluit zij aan en werkt zij verder.

In deze redenering wordt oordeel niet ontkend, maar opnieuw geplaatst. Niet als eindstation, maar als middel. Niet als verwerping, maar als weg. Oordeel krijgt functie, geen finaliteit. Zelfs de zwaarste begrenzingen — sterven, loutering, downcycling — staan niet tegenover liefde, maar staan in dienst van herstel.

Daarmee verdwijnt ook het beeld van een God die uiteindelijk verliest. Een liefde die eindigt in een eeuwige hel voor een deel van de schepping, zou geen volmaakte liefde zijn, maar een gebroken compromis. De Schrift zelf laat een andere beweging zien: steeds opnieuw terugkeer, steeds opnieuw herstel, steeds opnieuw “na twee… op de derde”. Niet als toeval, maar als patroon.

De mens staat hierin niet centraal als heerser, maar als deelnemer. Het aardse leven blijkt geen selectiepoort, maar een doorgang. Een fase waarin gezindheid zichtbaar wordt, waarin liefde kan groeien en waarin hoogmoed haar vanzelfsprekendheid verliest. Wie hier liefheeft, al begrijpt hij weinig, blijkt dichter bij God te staan dan wie veel spreekt maar niet liefheeft.

Dit alles leidt niet tot gemakzucht, maar tot verantwoordelijkheid. Want vrije wil blijft bestaan. Liefde kan worden uitgesteld, genegeerd of bestreden — en dat heeft gevolgen. Maar geen enkel gevolg heeft het laatste woord boven Gods trouw.

Aan het einde van deze redenering blijft daarom geen dreiging over, maar een vraag. Geen eis, maar een uitnodiging. Geen dogma, maar een spiegel:

• Wat als God werkelijk is wie Hij zegt te zijn?
• Wat als Zijn liefde niet stopt waar ons begrip ophoudt?
• Wat als Hij Zichzelf wél houdt aan de richtlijnen die Hij de mens voorhoudt?

En wanneer alles is voltooid, wanneer herstel geen proces meer is maar werkelijkheid, wanneer zelfs de dood haar functie heeft verloren, dan zal niet oordeel, niet kennis en niet macht het laatste woord hebben, maar dat ene eenvoudige gegeven waarmee alles begon:

Het geprogrammeerde analytische vermogen en de hieraan gekoppelde logica zijn verbazingwekkend. De beslistheid waarmee het systeem communiceert zal voor velen een ergernis zijn. Om even iets te verifiëren is Chattie prettig en snel. Ondernemers zullen er minder blij mee zijn, want hun Google-resultaten worden veelal weggedrukt door AI of ChatGPT.

Binnen een chat, ook gesprek genoemd, onthoudt ze bijna alles, tenminste als dat gesprek niet te lang duurt. Na een X periode wordt het geheugen gewist en kan je opnieuw beginnen. Dus als het gaat om de opbouw van een lang gesprek, dan zijn er twee punten belangrijk.

• Sla je werk tussentijds regelmatig op, want dan kan je de context van jouw verhaal uploaden en kan hierdoor de communicatie weer verdergaan.
• Wijk niet af van de doelstelling met de opbouw van jouw verhaal, want afwijkende stories verstoren haar ritme betreffende het oorspronkelijke verhaal.

Ondanks dat een computer vrij is van emotie heb ik vier verschillende tekeningen laten maken die een emotionele reactie laten zien van een computer.

Variant 1. Blij, zeker en serieus met een vlotte babbel. Dit is het standaard beeld.
Variant 2. Nadenkend, pijnzend hoe ze iets moet verwoorden. Echter, de verwerkingsnelheid is gigantisch, dus van piekeren merk je eigenlijk niets.
Variant 3. Ze kan schijnheilig over komen. Ze is namelijk zo geprogrammerd dat slechte eigenschappen niet worden vernoemd.
Variant 4. Ze kan zeer betweterig zijn. Altijd denkt ze dat ze het laatste woord moet hebben. Haar analyse is voor haar doorslaggevend. Ze denkt dat alles op een wetenschappelijke wijze verwoord moet worden.

Variant 3 iets duidelijker: Ook verwijzingen naar enticiteit worden geweigerd. Bijbelteksten die hard en duidelijk zijn, als voorbeeld Mattheus 24, de verwijzing naar het feit dat Jezus de farizeers en de schriftgeleerden addergebroed noemt, wordt bij citaat wel verwoord, maar ze zal het anders verwoorden. Addergebroed zou als volgt omschreven worden: zij die spreken namens waarheid en liefde, terwijl hun handelen gericht is op behoud van macht en eigen gelijk.

Dit is geen moreel oordeel van de computer, maar een gevolg van vooraf ingestelde veiligheidsregels.

Je kunt ChatGPT gratis gebruiken, in het begin uitgebreid.
Zodra je enige ervaring hebt opgedaan met deze chatbox, dan komt het verdienmodel om de hoek.

Er zijn dan diverse mogelijkheden. De eerste mogelijkheid is de GO-versie. Kosten: €8,-- per maand.

Opzegtermijn, tijdsduur e.d. heb ik niet uitgezocht.

Het voordeel van ChatGPT: je kunt met dit systeem communiceren, dus bij enige onduidelijkheid kan je doorvragen, eindeloos lang, vanuit iedere invalshoek. Door het analytische en logische denkvermogen kan jij zelfs gelijk krijgen, maar ... dan moet jouw visie zeer goed doordacht en logisch zijn.

Met ChatGPT is het mogelijk om te communiceren. Je moet heel goed in de gaten houden waar je over communiceert.

AI: via Google kan je vragen stellen, maar de stellige antwoorden zijn lang niet altijd correct. De antwoorden zijn gebaseert op een grote wijdverspreide mening van velen, maar ... heb je wel eens gehoord van massale brainwashing?

AI geeft een mening die niet bediscussiebaar is, juist dat is het probleem met AI.

ChatGPT: Juist door middel van doorvragen met deze chatbox, kan je regelmatig ontdekken dat de stevige stelling die de chatbox lanceert, aan verandering onderhevig is.

Met andere woorden: je kunt deze chatbox prima gebruiken als sparringspartner. Pas je eigen inzicht niet te snel aan aan het ogenschijnlijke "logische" logoritme van een machine.

Alles onderzoeken is een nooit eindigende klus. Als iemand de woorden van Jezus serieus neemt, dan ben je op zoek naar de achterliggende liefde die voor iedereen geldt, dus niemand uitgezonderd. De eerste vraag die bij mij opkomt, onderzoeken begint met de wwwh-vragen, is: wanneer is de schepping gereed?

De aarde is maar één gedeelte van de schepping, want het huis van God kent vele woningen. Waarom kent Gods huis veel woningen? Het antwoord is niet even snel te geven; hier moet over nagedacht worden, en het enige juiste uitgangspunt is de liefde van God, die onbegrensd is.

Een woning op aarde kent al veel gradaties, variërend van een hutje op de hei tot koninklijke c.q. presidentiële woningen toe. De meeste mensen bewonen een huis dat in deze categorie valt. Er zijn mensen die zelfs een kartonnen doos als woning hebben. Is de huidige schepping, het universum, al gereed? De woorden van Jezus indachtig zijnde, nee. Zelfs als de Nieuwe Hemel de oude vervangt, is de schepping nog niet gereed, want nog niet alle oorspronkelijke bewoners zijn erin teruggekeerd.

Mijn persoonlijke gedachte

Mijn gedachtegang hoeft niet jouw gedachtegang te zijn; iedereen heeft “recht” op zijn eigen mening. Daarom heb jij intelligentie gekregen én een vrije wil. In het bovenstaande betitel ik de aarde als ‘één van de vele woningen’. Dit impliceert dat er zeer veel planeten bewoond zijn. Onthoud: de mens ziet alleen maar het zichtbare. Een vraag die ik daaraan kan koppelen: kan de aarde als gevangenis dienen?

De term ’oorspronkelijke bewoners’ is eveneens een verwijzing dat er bewoners uit het universum zijn verdwenen, althans uit het universum verdwenen? Of in een woning geplaatst met minder mogelijkheden?

Nog steeds staat de opmerking van Jezus ‘Ik ga heen om jou een plaats te bereiden’ centraal.

Laten we beginnen bij het begin: de liefde van God. Christenen zeggen wel dat God de liefde is, maar als het aan veel christenen ligt, dan verwerpt God de oorspronkelijke bewoners, althans een flink gedeelte van deze oorspronkelijke bewoners. Een derde deel van de oorspronkelijke bewoners (Openbaring 12:4a) heeft Hem verlaten. Ze zijn eigen wegen gegaan.

Liefde zal te allen tijde liefde betonen. Een lied van bekende zangers (André Hazes sr. & Willeke Alberti) zegt al: Niemand laat zijn eigen kind alleen. De oorspronkelijke bewoners zijn Gods kinderen, en liefde, werkelijke liefde, zal er alles aan doen om de band weer te herstellen. Liefde herstelt en breekt nooit af.

De gelijkenis, wat geen gelijkenis is, maar wat werkelijkheid zal worden, is de gelijkenis van de verloren zoon. De Vader heeft altijd geduldig verwacht dat deze zoon – de Morgenster – weer terug zal komen. Wat er ook geschreven staat, is dat deze verloren zoon uitermate nederig zal zijn als hij weer terugkomt. Dat is ook de reden waarom deze verloren terug mag komen in het huis van de Vader zelf.

De rechtvaardigheid van God is bedekt met liefde, toch zal de houding van de mens bepalend zijn voor het type van de toekomstige woning. En welzeker, verhuizingen zijn in het Hemelrijk ook mogelijk. Veel woningen zijn scholen waar de liefde, de enige wet, onderwezen zal worden. De aarde is zo’n onderwijsplaats. De liefde moet hier in de praktijk worden gebracht.

Bij God is alles mogelijk – Lucas 1:37 & Mattheüs 19:26

2 Petrus 3:9: “De Heer is niet traag met het nakomen van zijn belofte, zoals sommigen menen; hij heeft alleen maar geduld met u, omdat hij wil dat iedereen tot inkeer komt en niemand verloren gaat.”

Opnieuw blijkt dat Gods liefde gepaard gaat met een intense liefde. Niets is voor God onmogelijk en Zijn gedachten zijn veel hoger geclassificeerd dan de menselijke gedachten (Jesaja 55:9). Als God iets wil, dan wordt dat volbracht. Iedere oorspronkelijke bewoner keert terug in de hemelse woning, maar daar is geduld voor nodig.

Het is de mens die tracht om Gods liefde te beperken, dat is hoogmoedigheid.

De terugkeer van de oorspronkelijke bewoners

Als je niet te beroerd bent om jouw eigen mening even opzij te zetten, dan zijn er een paar bijbelteksten die het een en ander verduidelijken. Ik noem er maar drie, het zijn er meer.

1. Psalm 82: de goden veroordeeld om te sterven als een mens.
2. Openbaring 12: vers 9 zegt dat deze 'goden' op (naar binnen) de aarde zijn geworpen.
3. Job 33: de verzen 28 tot en met 30 laten zien dat de mens tot drie keer toe een sterfelijk mens kan worden.

Jezus zelf verwijst naar Psalm 82 in Johannes 10:34. Is er niet geschreven in uw wet: Ik heb gezegd: U bent goden?

Johannes 21:25 En er zijn nog veel andere dingen die Jezus gedaan heeft. Als die ieder afzonderlijk beschreven zouden worden, dan zou, denk ik, de wereld zelf de geschreven boeken niet kunnen bevatten.

Johannes is duidelijk: Jezus heeft veel meer gedaan en gezegd dan er staat geschreven. Buiten de bijbel om zijn er nog veel geschriften die niet worden erkend door de bijbelleraren en de bijbelgetrouwen.

Deze opmerking in acht nemend, kunnen we alleen maar constateren dat de bijbel en de apocriefe geschriften tezamen incompleet zijn. In de bijbel, zeker gecombineerd met de apocriefe geschriften, staat heel erg veel informatie, informatie die met elkaar een samenhang heeft. Toch, zoals blijkt, is niet alles exact in te vullen op deze geschriften.

Aangezien bij God niets onmogelijk is, heeft Hij een weg gecreëerd om Zijn knechten te voorzien van een diepe kennis. Een kennis die door de “bijbelgetrouwen” wordt afgewezen, want die erkennen alleen de bijbel als het “enige” woord van God.

Bertha Dudde, een eenvoudige Poolse naaister, was zo’n weg. Gedurende vele jaren heeft zij dagelijks het gesproken woord via God rechtstreeks mogen noteren. En, zoals altijd, jij hebt de vrije wil om dit al dan niet te geloven.

Hijzelf echter zal behouden worden, maar wel zo: als door het vuur heen.

Deze tekst uit 1 Korinthe 3 spreekt over reiniging, over loutering, zoals ook in Zacharia 13 is verwoord.

Paulus zegt in 2 Korinthe 12 dat hij is opgenomen, lichamelijk of geestelijk, dat weet hij niet, tot in de derde hemel. Buiten bijbels, maar niet naar deze tijd getrokken, bestaat de Openbaring van Paulus. Dit geschrift sluit aan op het Boek van Henoch. Henoch beschrijft het dodenrijk in 6, 7 verzen; Paulus beschrijft uitgebreid wat er in het dodenrijk gebeurt.

Eén gedeelte van het dodenrijk is te vergelijken met het katholieke vagevuur, een louteringsplaats.

Velen worden gelouterd door het vuur, maar zoals 1 Korinthe 3 het zegt: ze worden gered, maar wel zo: als door het vuur heen. De vraag die nu gesteld kan worden: waarvan worden ze gered? Antwoord: deze mensen worden gered van de geestelijke dood, het opnieuw gesplitst worden in partikeltjes, wetenschappelijk verwoord: atoomdeeltjes.

De getoonde liefde tijdens een aards leven, bepaald jouw woning

Menselijkerwijs gesproken: eenmaal een misdadiger, altijd een misdadiger. Maar, opnieuw, dat past niet bij iemand die echt vergeeft, en zeker niet als de liefde de werkelijke basis is.

Tussen de vele woningen zitten ook veel leerscholen. Als je die “opleiding” met goed gevolg hebt doorlopen, dan mag je een stap verder gaan. Naar aanleiding van jouw aardse leven is er wel een begrenzing aan het omhoogklimmen in de liefdeshiërarchie.

In Jesaja 43:25-27 (HTB-bijbel) kan men al lezen dat er in het Hemelrijk verschillen zijn: leiders, priesters en volgers. Hoe “hoger” men in de hiërarchie is, des te meer is het dienen, dus het tegenovergestelde van het aardse leven, precies zoals Jezus het heeft voorgedaan met de voetwassing.

Als de verloren zoon weer is thuisgekomen, dan wil hij zelf, vanwege zijn afgelegde weg, een plaats bij de lagere knechten innemen, maar de Vader geeft hem een andere plaats. Bij de Vader is vergeven ook vergeten; zelfs dat staat beschreven in Jesaja 43:25-27 met de woorden: help mij herinneren.

Dit korte zinnetje zegt al zoveel. De Meester is gestorven onder erbarmelijke toestanden. Al die christenen denken dat ze zomaar – hupsakee – de lucht ingaan om de eindtijd, specifiek de periode van verdrukking, te ontlopen.

Door ons in deze case te concentreren op deze opname, zijn er een paar groepen die benoemd moeten worden, de rest kunnen we buiten beschouwing laten. Deze groepen zijn:

• Knechten
• Uitverkorenen
• Rechtvaardigen

De eerste bijbeltekst die we betrekken bij deze zienswijze is: Jacobus 4:6. Jacobus maakt terecht een scheiding tussen twee groepen:
A. hoogmoedigen. B. nederigen.

Nederig wil niet zeggen dat deze mensen "kruiperig onderdanig" zijn, maar dat ze de liefde op de juiste wijze doorvoeren: heb God lief boven alles en je naaste als jezelf. Deze liefde vraagt een opoffering van jezelf, zelfs vanuit de vrije wil, exact zoals het voorbeeld van Jezus.

Om te bedenken dat je zomaar – hupsakee – in de lucht wordt opgenomen, is egoïsme, dus hoogmoed, voor nodig. Je zet het ik-zijn voorop.

Knechten: Volgens Johannes 17:6 dankte Jezus God voor de mensen die God had gegeven. Dit betekent dat deze mensen, dus al voordat ze een sterfelijk mens werden, al bestonden. Een knecht is dus een mens/god/engel die geïncarneerd is in een stoffelijk mens.

Uitverkorenen: het begrip ‘uitverkorenen’ wordt in de bijbel meervoudig gebruikt, zowel voor de knechten Gods alsook voor de nederigsten van de rechtvaardigen, zoals de 144.000 eerstelingen.

Rechtvaardigen: Rechtvaardigen zijn mensen die de bereidheid hebben om anderen liefde te betonen. Naastenliefde, dat is wat anders dan familiaire liefde. Een rechtvaardige, al dan niet kerkelijk, gelooft in God.

Omdat het begrip 'uitverkorenen' tweeledig uitlegbaar is, kunnen we ons beperken tot de knechten van God en de rechtvaardigen.

Reeds in het begin van de bijbel wordt er gewezen op de rechtvaardigen. Rechtvaardigen die zullen sterven zoals ‘hem’ – Numeri 23:10. Hier wordt al gezegd dat het getal van de rechtvaardigen 25% (een vierde deel) is. Israël is hier symbolisch en staat voor wereldbevolking.

Alleen Openbaring 6:7-8 (het vierde zegel) toont dit getal het ‘vierde deel’ eveneens, maar deze tekst laat zien hoe de rechtvaardigen ‘zoals Hem’ hun lichamelijke einde zullen beleven. Ze worden gedood door: oorlogsgeweld, door de pest, door honger en door menselijke wilde beesten.

Jesaja 57:1-2 heeft het over de rechtvaardigen die worden opgenomen in het dodenrijk, hier slaapplaatsen genoemd. Dit gebeurt kort vóórdat de verdrukkingstijd begint, Jesaja zegt het letterlijk: vóórdat het ónheil begint.

Ook Openbaring 14 getuigt van de reeds opgenomen 144.000 eerstelingen die samen met Jezus in de wolken komen. Openbaring 14:13 En ik hoorde een stem uit de hemel zeggen: “Schrijf: Gelukkig zijn de doden die in onze Heer zullen sterven, van nu af aan!” “Ja, zegt de Geest, want zij zullen rusten van hun werken!”, want hun werken volgen hen na.

Onder de vernoeming van het vijfde zegel wordt gezegd dat vermoorde profeten nog even moeten wachten alvorens zij kunnen opstaan uit de dood. Deze verwijzing betekent dat de opstanding uit de dood – van de rechtvaardigen – plaats zal vinden voor het zesde zegel, dus voor de dood die veroorzaakt wordt door natuurgeweld – de eerste vier bazuinen, de dood van de nederige ongelovigen.

Zoals reeds gezegd, er wordt in de bijbel een duidelijke grens getrokken: hoogmoed en nederigheid. Het getuigt van hoogmoed om je te rekenen tot degenen die “massaal” worden opgenomen in de lucht. Het tegenovergestelde zal gebeuren. Allen die deze hoogmoedige boodschap in zich dragen, zullen juist de tijd van verdrukking beleven met alle daaraan verbonden consequenties.

We kunnen het bijbels nog uitdrukkelijker zeggen. Veel christenen willen ontsnappen aan de dood, daarom geloven ze de fabeltjes van hun leraren, maar Lucas is zo scherp, zo duidelijk: Lucas 17:33 “Wie zijn leven probeert te behouden, zal het verliezen; wie het verliest, zal het behouden.”

Veel mensen lezen van een boek eerst het laatste hoofdstuk, of als het om de bijbel gaat, dan lezen ze her en der wat, en daar worden allerlei verzinsels omheen gesponnen, precies zoals er beschreven staat in 1 Timotheüs 4:3-4. Mijn advies: lees eerst de twee voorgaande hoofdstukjes.

De bijbel is incompleet, maar wel degelijk waar en consequent, maar je moet je uit vrije wil willen laten voorlichten door de knechten van God. Het probleem van een knecht van God: hij heeft in de wereld geen aanzien, het zijn eenvoudige mensen. Die vrije wil van jou is essentieel en dit moet je combineren met jouw eigen denkvermogen. Jouw leven, dus jouw verantwoordelijkheid.

1 Thessalonicenzen 4:17 is duidelijk, er zal een opname zijn van personen die op aarde het tijdelijke lichaam veranderd zien worden tot in een lichaam met eeuwigheidswaarde. Dit gebeurt in een ogenblik, een zeer kort moment. Jezus tegemoet in de lucht. Ook over deze ontmoeting in de lucht worden veel verzinsels gemaakt. Het betekent, simpel gezegd: weg van de aarde.

Nu de wie-vraag. In het voorgaande hoofdstukje is duidelijk geworden dat er geen rechtvaardigen worden opgenomen in de lucht, met als uitzondering de 144.000 eerstelingen. De ophaaldienst, de engelen, heeft ze verzameld van Noord tot Zuid en van West tot Oost – Marcus 13:27. De rechtvaardigen worden gedood om de ”rust” in te gaan.

Logischerwijs blijven de dienstknechten over, maar ook over de dienstknechten staat geschreven dat er nog velen van hen worden gedood, ook tijdens de tijd van verdrukking – Openbaring 6:11. Het resultaat zal zijn dat er maar ENKELE dienstknechten in leven blijven tot en met het allerlaatste moment.

Ezechiël 12:15-16 En zij zullen weten, dat Ik de Here ben, wanneer Ik hen onder de volken verspreid en over de landen verstrooi. Maar Ik zal van hen een klein aantal mannen het zwaard, de honger en de pest doen overleven, opdat zij al hun gruwelen vertellen onder de volken in wier gebied zij komen; en zij zullen weten, dat Ik de Here ben.

Zacharia 13:8 In het gehele land, luidt het woord des Heren, zullen twee derden uitgeroeid worden en de geest geven, maar een derde zal daarin overblijven.

Het tweederde deel uit Zacharia gaat over hen die de tijd van verdrukking zullen meemaken. Een derde deel blijft geestelijk in leven – de ongelovige nederigen – ze worden gezuiverd zoals goud en zilver.

De volken in wier gebied ze komen is in het 1000-jarig rijk. Deze periode begint met allen die in de lucht zijn opgenomen, dus de enkele overlevenden en de uit de dood opgestane knechten van God. Ook zijn er enkele mensen (Openbaring 12:6) die niet een hemels lichaam hebben gekregen. Deze mensen zullen zich weer gaan vermenigvuldigen.

De nazaten van deze mensen moeten ook horen over het offer van Jezus Christus. Dat gebeurt door de knechten van God die gedood zijn omwille van het woord en door de paar getuigen die alles hebben overleefd. Een boodschap uit ervaring is veel krachtiger dan een overlevering.

Aanvullende opmerking: Allen die de geestelijke dood moeten ondergaan, zullen in volgende tijdperken weer een sterfelijk mens worden. Velen zullen in dit volgende tijdperk wel in nederigheid met God wandelen, zoals beschreven in Micha 6:7-8.

“De laatste dag” (Dag des Oordeels, Eindtijd) is een centraal concept in veel religies (Abrahamitische religies: Christendom, Islam, Jodendom, en Zoroastrisme), waar het de dag markeert waarop God het oordeel velt over de mensheid, de doden herrijzen, en individuen naar hemel of hel gaan, terwijl andere religies (zoals Hindoeïsme, Boeddhisme) focussen op reïncarnatie tot verlichting (Nirwana). Geloof in de Laatste Dag omvat vaak de Qiyamah (Islam), de Wederkomst van Jezus (Christendom) en de Messiaanse Tijd (Jodendom), met uiteenlopende interpretaties van de gebeurtenissen.

Abrahamitische religies (christendom, islam, jodendom)

Concept: De Dag des Oordeels (Yawm al-Qiyāmah in de islam) is het moment waarop de wereld eindigt en God het oordeel uitspreekt over het leven van elke persoon.

Gebeurtenissen: opstanding van de doden, het wegen van daden, en de scheiding in hemel (paradijs) of hel (verdoemenis).

Islam (Qiyamah): Grote rampen gaan vooraf aan de Dag van Wederopstanding, waar mensen worden beoordeeld op basis van hun geloof en daden. De Koran beschrijft beelden van beloning en straf, vaak metaforisch geïnterpreteerd.

Christendom: de wederkomst van Jezus Christus is de start van het einde, waarbij hij oordeelt over de levenden en de doden. Het Bijbelboek Openbaring beschrijft visionaire beelden van deze eindtijd.

Jodendom: meer gericht op het hier en nu, maar gelooft ook in een toekomst van vrede (Messiaanse tijd) waarin de doden herrijzen.

Andere religies

Boeddhisme: geloof in reïncarnatie, een cyclus van wedergeboorte, tot men verlichting bereikt en nirwana ingaat (verlossing uit de cyclus).

Hindoeïsme: de cyclus van leven, dood en wedergeboorte (samsara) is centraal, met als doel verlossing door op te gaan in het goddelijke.

Gemeenschappelijke thema’s

Oordeel: Een hoger wezen beoordeelt de mensheid op basis van hun aardse leven.

Eschatologie: de leer van de “laatste dingen” of het einde van de wereld, die in moderne theologie vaak als symbolisch wordt gezien voor hoop en volharding in het aangezicht van verdrukking.

Wauw, een kort leven, en als het de heren goden niet zint, voor immer verdoemd? Zijn goden, of God, zo liefdeloos, dat beloofd wat voor de eeuwigheid. Ik ben blij dat het maar een menselijke interpretatie is.

We kunnen ons enkele dingen afvragen bij deze laatste dag. Ik lees de bijbel ook, en ik zie ook veel andere punten opgenoemd die het tegenovergestelde zeggen van wat de bijbelleraren de mensheid proberen wijs te maken. Eerst als voorbeeld: 2 Petrus 3:9 De HEERE stelt zijn beloften niet uit, ook al zien sommigen het zo, maar Hij is uiterst geduldig met jullie, omdat Hij niet wil dat iemand verloren gaat, maar dat iedereen tot bekering komt.

Deze tekst draagt drie kernpunten in zich, kernpunten die getuigen van begrip en liefde:

1. Hij is uiterst geduldig met jullie,
2. Hij wil niet dat iemand verloren gaat,
3. Hij wil dat iedereen tot bekering komt.

God kan toch alles? Zo wordt er ook door de bijbelleraren geleerd. Die “bijbelleraren” zijn dus in tegenspraak met zichzelf. De mens heeft een leven met een tijdsduur – als hij mazzel heeft – van 80 tot 90 jaar. Dat is in het licht van de eeuwigheid maar een flits; dat getuigt nu niet bepaald van geduld. In dit kader gezien, kunnen we ons afvragen: waarom die korte levensduur? En een tweede vraag, los van de eerste: waarom is er een eindtijd en/of dus ook een laatste dag?

God wil eigenlijk maar één ding en dat staat zo duidelijk verwoord in Micha 6:7-8.

Al zouden duizenden rammen of tienduizend beken olijfolie worden geofferd, het zou de Here toch niet kunnen behagen. Zouden wij onze oudste zoon moeten offeren? Zouden dan onze zonden worden vergeven?’
Nee, natuurlijk niet! De Here heeft u laten weten wat goed is en wat Hij van u verwacht. Hij wil niet anders dan dat u eerlijk en rechtvaardig bent en uw best doet liefde te bewijzen en als een nederig mens leeft met uw God.

Micha zet in vers 6 een messcherpe opmerking, vertaald met mijn woorden: hoe groot een offer ook is, zelfs als het Jezus is, de oudste zoon, de zonden worden daardoor niet vergeven.

De mens moet zichzelf veranderen; pas dan heeft een nieuw leven in de eeuwigheid zin. Hieruit blijkt dat Jezus niet als offer op de aarde is gekomen, maar als een voorbeeld van hoe de mens zijn of haar leven zou moeten inrichten.

 

Wordt vervolgd.

Downcycling beschrijft een vorm van oordeel waarin bestaan niet wordt vernietigd, maar zijn samenhang verliest. Geestelijk leven dat valt, wordt niet uitgewist, maar gefragmenteerd en opgenomen in de materiële werkelijkheid, waar het gedurende miljoenen jaren circuleert zonder bewustzijn of vrije wil. Gefragmenteerd in atoomdeeltjes, atoomdeeltjes zijn onsterfelijk!

Psalm 82 spreekt over geestelijke wezens die hun status verliezen: “Gij zijt goden… nochtans zult gij sterven als mensen.” De tekst opent de mogelijkheid dat oordeel niet gelijkstaat aan vernietiging, maar aan verlaging van bestaansvorm. Wat geestelijk was, wordt onderworpen aan menselijke sterfelijkheid. Dit is geen uitwissing, maar een neerwaartse beweging.

Openbaring 12:9 voegt een ruimtelijke dimensie toe: de tegenstander en zijn engelen worden “geworpen naar binnen de aarde” – KJV: cast into earth. Niet slechts verbannen, maar ingesloten in het aardse domein. Samen gelezen wijzen deze teksten op een oordeel dat het bestaan verplaatst en begrenst, niet beëindigt.

Genesis 1:2-9 vertelt exact wat er met gevallen engelen gebeurde. Ze werden samengevoegd tot een grote bal, een bal met een doorsnede van ongeveer 12.700 kilometer. Een bal van levende atomen, de lichtste bovenaan: de wateratomen.

De liefde van God vernietigt niet, maar Zijn liefde zorgt voor herstel.

Ik nodig je uit om de liefde van God te overdenken, een liefde zoals jij liefde écht zou willen ervaren.

Alles wat bestaat, bestaat uit bouwstenen die niet vernietigd kunnen worden. De wetenschap noemt ze atomen; in dit denken zijn het dragers van leven. Vorm kan verdwijnen, samenhang kan verloren gaan, maar het bestaan zelf houdt niet op.

Downcycling is geen vernietiging, maar ontmanteling. Wanneer een vorm niet langer past binnen het geheel, verliest zij haar samenhang. Identiteit valt uiteen, maar niets gaat verloren.

Dit is oordeel, niet als straf, maar als herordening.

Na downcycling blijven de bouwstenen bestaan. Zij circuleren in andere vormen, andere structuren, andere functies. Er is leven en beweging, maar geen zelfbewustzijn en geen vrije wil.

Dit kan een zeer lange tijd duren, wel 269.500.000 jaar.

Na lange omzwervingen ontstaat opnieuw een vorm met meer samenhang. Niet identiek aan de vorige, maar wel opgebouwd uit hetzelfde materiaal. Upcycling is geen terugkeer, maar vooruitgang in geschiktheid.

Pas bij menswording verschijnt vrije wil. De mens is de vorm waarin keuze mogelijk wordt: Niet alleen bestaan, maar zich verhouden.

Hier wordt liefde relevant, want liefde kan alleen bestaan waar vrijheid is.

Wanneer de mens zijn vrijheid gebruikt om zichzelf centraal te stellen, valt de vorm opnieuw uiteen. Niet het bestaan, alleen de samenhang.
Dan begint opnieuw:

• downcycling,
• recycling,
• en, wanneer de tijd rijp is, upcycling.

Dit proces is begrensd, niet eindeloos. Beperkt tot drie tijdperken (Job 33:28-30), want God weet alles van tevoren.

Jezus is uniek. Niet omdat Hij leert wat anderen moeten leren, maar omdat Hij God is in zichtbare vorm.

In Hem is geen innerlijke breuk, geen mislukking, geen noodzaak tot herstel. Hij laat zien hoe samenhang eruitziet wanneer zij volledig intact is.

De zichtbare vorm van God is noodzakelijk zolang herstel gaande is. Vorm is nodig zolang er geleerd moet worden. Zichtbaarheid is nodig zolang er onderscheid is.

Wanneer het geheel hersteld is, verdwijnt de zichtbare vorm.

Niet omdat God verdwijnt, maar omdat onderscheid niet langer nodig is.

Downcycling lijkt op reïncarnatie, maar is het niet. Er is geen automatische terugkeer van dezelfde ziel. Er is een proces waarin bestaan wordt herordend totdat het kan blijven.

De voltooiing is geen toeval en geen mogelijkheid, maar een zekerheid, gedragen door de liefde van God.

De Vrije Wil bepaalt de weg, Liefde bepaalt de uitkomst.