In de loop der jaren ben ik kosmisch gaan denken. Dat is denken vanuit het kosmische perspectief. Kosmisch denken is trachten je te verplaatsen in de gedachten van God, gedachten die het menselijk denken ver overstijgen (Jesaja 55:9). Deze logica is zo helder dat het eigenlijk belachelijk is dat men geloof hecht aan al het aardse denken van de theologie. De logica: God is de maker van de kosmos en een uiterst klein dingetje – de aarde – is daar een miniem onderdeeltje van. 

Kosmisch denken is dan ook absoluut niet christelijk denken. Waar de theologie zich blindstaart op de regels en angstbeelden van dit kleine, aardse stipje, gaat het kosmisch denken mee in de lijn van de Allerhoogste. En aangezien de Allerhoogste zijn plan van A tot Z al had bedacht (Jesaja 46:10), zit er een onwrikbare lijn in van het begin tot het eind. Wat overigens geen écht einde is, want dat einde is eeuwige vrede voor iedereen.

Het ontstaan van de twee koninkrijken

Er was eens een engel. Ja, echt waar, een engel, zelfs Gods eerste schepsel, die ook wilde regeren. En zo ontstonden er twee koninkrijken. Maar ja, die tweedeling in de kosmos, dat kon natuurlijk niet, dus had God een plannetje. Dat eerste engeltje mocht ook regeren, jawel, op de aarde.

Alleen werd dit zooitje ongeregeld niet op de aarde geworpen, maar naar binnen ín de aarde. Wie kijkt naar de grondtaal van Genesis 1:2, ziet exact wat er toen is gebeurd. Hij en zijn kornuiten vormden door hun hoogmoed een vormloos begin. Dat vormloze begin is de aarde.

De citaten uit de begrippenlijst, inclusief de grondtaalverwijzingen spreken voor zich:

• Openbaring 12:9 (geworpen op de aarde) Eis (Strong’s G1519: naar binnen, in) en Gē (Strong’s G1093: aarde, land). De letterlijke grondtekst luidt niet 'op' de aarde, maar naar binnen ín de aarde.
• Genesis 1:2 (De aarde was woest en ledig) Tohu wa-bohu – Strongs H8414 / H922: vormloos door ijdelheid/hoogmoed Dit bevestigt dat de materiële aarde is ontstaan als een gevangenis vanwege kosmische ijdelheid/hoogmoed.

Het Kosmisch Denken dwingt niet, maar handelt uit liefde, wijsheid en genade

Het aardse denken van de theologie probeert ons wijs te maken dat God Zijn almacht moet gebruiken om te dwingen of te straffen. Maar dat is een grote denkfout. Sturen middels macht en onderdrukking is immers des duivels; het hoort thuis in het koninkrijk van angst en is absoluut niet goddelijk. God gebruikt niet Zijn macht, want dat zou onderdrukken betekenen.

Het ware kosmische geheim is dat de Allerhoogste geen brute kracht nodig heeft. Hij gebruikt Zijn wijsheid, en die is van een totaal ander kaliber. God ziet miljarden jaren vooruit. Natuurlijk zou Hij Zijn Almacht wel kúnnen gebruiken, maar Zijn wijsheid overstijgt dat aardse machtsdenken volledig. Zijn plan is zo volmaakt dat Hij de vrije wil van ieder mens intact houdt, voor de volle 100%. Kosmisch Denken dwingt dus nooit. Het is de pure combinatie van liefde, wijsheid en genade die ervoor zorgt dat de onwrikbare lijn van A tot Z (Jesaja 46:10) uiteindelijk, in alle vrijheid, uitkomt bij die eeuwige vrede voor iedereen.

Koninkrijk Aarde: De Atomaire Gevangenis en de Atomaire Levenscyclus

Gedurende vele miljoenen jaren — ja, miljoenen jaren en geen miljarden jaren, zie: hoe oud is de aarde? — moeten de volgers van Satan ervaren wat het volgen van Satan werkelijk betekent: een liefdeloos eten en gegeten worden. Het zooitje ongeregeld dat naar binnen in de aarde is geworpen, zit vast in een fysieke realiteit.

Het atomaire stof afkomstig van deze satansvolgers, waarin de aantoonbare, geminimaliseerde atoomkracht nog altijd aanwezig is, zal een onophoudelijke atomaire levenscyclus moeten ondergaan. Ze zitten gevangen in een eindeloze recycling van materie en dorre beenderen. Dit is de tastbare realiteit van het tijdelijke, door hoogmoed vervuilde koninkrijk. Het is een gesloten systeem waarin men de bittere vruchten plukt van een liefdeloos bestaan, totdat de lijn van de Allerhoogste zijn definitieve einddoel bereikt.

Kosmisch denken ziet Satans regeerperiode in de bijbel staan

Wie met een kosmische blik naar de Schrift kijkt, ziet Satans regeerperiode en zijn territorium daar haarscherp beschreven staan. Het is de theologie die er een universeel drama van maakt, maar de feiten zijn helder. Wanneer Jezus spreekt over de "heerser van deze wereld" (Johannes 12:31), dan heeft hij het exact over de bewaker van deze atomaire gevangenis.

Ook tijdens de verzoeking in de woestijn (Lucas 4:6) claimt Satan dat de koninkrijken van de aarde aan hem zijn overgedragen. De Allerhoogste weerspreekt dat niet, want dat was immers het plan: dit zooitje ongeregeld mocht zijn regeerperiode uitzitten, maar dan wel strikt beperkt tot de binnenkant van deze aarde en de liefdeloze, atomaire levenscyclus die daarbij hoort. De Bijbel laat dus heel nuchter zien dat Satans heerschappij reëel is, maar dat het kosmisch gezien slechts een tijdelijke en lokaal geïsoleerde kwestie is. Het is een afgebakende periode die volledig ondergeschikt blijft aan het grotere plan.

Kosmisch denken concludeert dat reïncarnatie niet bestaat 

De conclusie: zielsverhuizing is onzin, want de minieme atoomkracht van de oorspronkelijke engelen wordt constant verdeeld over alles wat groeit en bloeit, zelfs de stenen zijn een onderdeel van deze atomaire levenscyclus. Eventjes een eenvoudige vraag: heb jij ooit de ziel van een steen zien verhuizen? Toch is het een natuurkundig feit dat de atomen van de stenen ook mensen worden. Het is geen fabeltje van Jezus als Hij zegt: God kan van de stenen Kinderen maken - (Mattheüs 3:9 / Lucas 3:8)

Vanuit kosmisch denken de noodzaak van 'in dezelve' blijven

Kosmisch denken is pure, wiskundige logica. Het grote en enige voorbeeld is en blijft die Ene Grote. In principe heeft Hij alles al verteld via Zijn oude profeten en ik heb nu alleen maar de taak om dit logisch in elkaar te knutselen, want de schriftgeleerden, dus de predikanten, hebben er een puinhoop van gemaakt en juist daarom moeten ze nog een poosje 'in dezelfde' blijven.

Dat kosmisch denken is zo leuk, want juist hierdoor behoud jij het overzicht en de logica. Ezra heeft het over ‘in dezelve’ blijven en Petrus (2 Petrus 3:13) en Johannes (Openbaring 21:1) zeggen dat ze in de Nieuwe Aarde moeten blijven. Het leuke is natuurlijk dat Jesaja (Jesaja 65:17) er nog een schepje bovenop doet, want ook hij spreekt over de Nieuwe Aarde en zegt er ook bij dat deze Nieuwe Aarde voor de gevallen engelen en voor de koningen (regeringsleiders: Jesaja 24:21-22) op de aarde is.

De Nieuwe Aarde is gewoon dezelfde aarde, alleen het leven op de aarde is anders. Beesten en planten die heel anders functioneren: een koe met het uiterlijk van een leeuw als voorbeeld (Jesaja 11:7), maar de binnenkant is en blijft de Poel van Vuur en Zwavel alwaar de beenderen gevormd (Psalm 139:15) blijven worden en die Poel bestaat dan nog steeds uit het atomaire stof dat opnieuw de atomaire levenscyclus moet ondergaan.

Kosmisch Denken: De Eenvoud van Openbaring 12 en Gods Meesterplan

De theologie bekijkt alles vanuit het aardse perspectief, een perspectief dat is gebaseerd op hun koning, de koning van Babel, of duidelijker gezegd: de Satan.  Dit is dus ook de oorzaak dat de claims van de "uitverkoren status" zijn verwrongen door de vele dogma's en de menselijke instituten.  Vanuit een zuiver kosmisch perspectief bezien is de werkelijkheid echter even groots als eenvoudig. Openbaring 12:1-2 beschrijft geen menselijke kerkgeschiedenis, maar de fundamentele wetmatigheden en de opbouw van de hemelse gewesten.

De Kosmische Symboliek van Openbaring 12:1-2

Wanneer we de symbolen ontdoen van theologische systemen zoals de reformatorische richtingen, dan wordt de universele ordening direct zichtbaar:

• De Zon: Dit is God Zelf, de absolute en onzichtbare Bron van het pure Licht.
• De Vrouw: Zij vertegenwoordigt de universele gemeenschap in de kosmos; al het geschapene dat in directe verbinding staat met de Bron.
• De Maan en de Sterren: Dit staat voor de zuivere indeling en ordening van de hemelse gewesten, de Nieuwe Hemelen waar ook in de grondtaal van 2 Petrus 3:13 naar wordt verwezen.

HSV: 3 vers 13 Maar wij verwachten, overeenkomstig Zijn belofte, nieuwe hemelen (Strong's G3772) en één nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont. Strong's G3772: Het woord οὐρανούς (ouranous) is het meervoud van ouranos. Letterlijk vertaald: "nieuwe hemelen en één nieuwe aarde". De Nieuwe Hemelen: de wet van de liefde. Die ene Nieuwe Aarde: gerechtigheid, want hooghartigheid is op de Nieuwe Aarde nog steeds aanwezig.

De Barensnood en de Geboorte van de Tweede Entiteit

In de basis van de kosmos geldt de wet dat ieder wezen uit slechts één entiteit bestaat. Gods basisentiteit is, was en blijft altijd onzichtbaar. Toen de Morgenster echter uit vrije wil door hoogmoed zijn eigen entiteit veranderde van licht naar duisternis, ontstond er een kosmische breuk.

Omdat er in de hemel geen twee koninkrijken kunnen bestaan en de vrije wil het allerhoogste goed is, liet God de Morgenster en zijn volgelingen gaan om hun plan uit te voeren. Zij werden uit de hemel geworpen als een vormloze bal met hun hoogmoed als kern. Dit is de oersoep die in de grondtaal van Genesis 1:2 ("En de aarde was zonder vorm en leeg; en duisternis was op het gezicht van de diepte") wordt omschreven met het Hebreeuwse woord Tôhû (Strong's H8414) Strong's Hebrew: 8414. תֹּ֫הוּ (tohu) -- formlessness, confusion, unreality. Dit betekent letterlijk vormloosheid, verwarring of ijdelheid. Het was dus een massa 'vormloos door ijdelheid', waar de traditionele theologie ten onrechte het neutrale "woest en ledig" van heeft gemaakt.

Om deze duisternis te herstellen zonder de vrije wil aan te tasten, moest God een tweede entiteit aannemen: een zichtbare vorm. Omdat dit indruist tegen de kosmische basiswet van de enkelvoudige entiteit, was dit een uiterst zware bevalling. De barensnood in Openbaring 12:2 is de weergave van deze gigantische kosmische inspanning: de geboorte van Jezus Christus alreeds in de kosmos, lang voor de aardse geschiedenis.

Het Haalbare Perspectief: Eeuwige Vrede via Ervaring

God denkt niet vanuit de theologische leugen van alverzoening, maar vanuit liefde naar het unieke haalbare perspectief: eeuwige vrede. Om die vrede voor de eeuwigheid te waarborgen, is het kosmisch noodzakelijk dat wezens door schade en schande (het kwaad uit Jesaja 45:7) ervaren wat liefdeloosheid inhoudt. Alleen door deze doorleefde ervaring wordt de hoogmoed definitief overwonnen en kiezen wezens in de toekomst uit vrije wil voor de liefde.

Dit totale herstelplan is uitgerold over drie kosmische tijdperken (uitleg: homepage). Het proces verloopt met een immens geduld: in menselijke jaren duurt het nog zo'n 750 miljoen (¾ miljard) jaar voordat de cyclus rond is en zelfs de Satan — als de ultieme verloren zoon — vrijwillig zijn knie zal buigen.

2 Petrus 3:9 De HEERE stelt Zijn beloften niet uit, ook al zien sommigen het zo, maar Hij is uiterst geduldig — dat immense geduld — met jullie, omdat Hij niet wil dat iemand verloren gaat — als God iets wil, dan gebeurt dat —, maar dat iedereen tot bekering komt — bekering = anders gaan denken: Heb je naaste lief als jezelf, in plaats van 'eerst ik'.

De Actuele Kosmische Klok en de Rol van de Uitverkorenen

Het huidige tijdperk is verdeeld in drie perioden, drie generaties. We bevinden ons op dit moment vlak voor het einde van de tweede generatie: zondvloed tot het 1000-jarig rijk. Dit is het kantelpunt waarop een ontelbare schare mag terugvloeien naar het werkelijke leven in de kosmos.

De selectie kent geen theologische criteria, want theologie is een product van hoogmoed. De terugkerende schare wordt gekenmerkt door:

1. Absolute nederigheid: Het naampje of het religieuze etiket is onbelangrijk; het gaat om de innerlijke kleinheid ten opzichte van de Bron (zoals ook de roodhuiden Manitou erkenden als de Hoogste). God geeft de nederigen immers genade (Jacobus 4:6, 1 Petrus 5:5, Spreuken 3:33-34).
2. Een onbevangen geloof (min of wat meer): Dit open vertrouwen, vrij van dogma's, geeft deze groep een kosmisch "extraatje" bij hun terugkeer (1 Timotheüs 4:10).

De uitverkorenen zijn de profeten van vroeg en laat (zoals beschreven in Ezechiël). In tegenstelling tot de theologische verzinsels over een elitaire status, is de aarde voor hen een zware kosmische leerplek. Zij worden hier door ervaring gevormd en gelouterd, met als enig doel om straks in het 1000-jarig rijk en de hemelse gewesten werkelijk te kunnen dienen, zoals beschreven in: Lukas 20:34-36. “De kinderen van deze wereld trouwen en worden ten huwelijk gegeven, maar zij die waardig geacht worden die wereld te verkrijgen en de opstanding uit de doden, trouwen niet en worden niet ten huwelijk gegeven. Want zij kunnen ook niet meer sterven…”