De Weg naar de Open Deur

De wachter bij de poort bewaakt de oude wet,

Terwijl de predikant zich op de troon heeft gezet.

Hij claimt nu alles in de tempel van de schijn,

En laat de bron van genade een bittere leugen zijn.

De doeners roepen luid hun “Heere, Heere” uit,

Ze jagen naar het wonder en de geestelijke buit.

Maar Jezus kijkt voorbij hun glans en hun vertoon,

Naar de wetteloosheid op die bezette troon.

Tien maagden wachten, de lampen in de hand,

Terwijl de leugen regeert in het religieuze land.

De helft heeft geen olie, geen eigen vuur van binnen,

Zij dachten met het systeem de hemel te winnen.

Het vierde deel wordt geteld, een kwart van de aard’,

Zij die de bron in hun hart hebben bewaard.

In of buiten de kerk, het maakt God niet uit,

Zij sterven als Hem, als de getrouwe bruid.

Zij hoeven niet te vechten voor een plek of voor gelijk,

Want hun koninkrijk is niet van dit religieuze rijk.

In de schaduw van de macht zit de stille kracht,

Die in eigen zwakheid op de Open Deur slechts wacht.

Jezus is geen cadeautje, geen vroom ornament,

Hij is de weg van nederigheid die geen hoogmoed kent.

Hij is het zichtbare beeld van de God die niemand ziet,

En wie Hem werkelijk volgt, vreest de leugen niet.

Dan klinken de bazuinen door het brandende land,

Voor de tweede kudde, die rust in Zijn hand.

Het derde deel gaat nu door de loutering en het vuur,

En roept Zijn Naam aan in dat zware, laatste uur.

De vrije wil van de mens is de laatste grens,

Het is de eigen keuze van iedere zoekende mens.

Want wie nu kiest voor nederigheid, klein en waar,

Is voor de ‘vele dagen’ in de kuil niet meer daar.

Niemand valt uit Zijn hand, de Liefde houdt stand,

Dwars door de oordelen van het schroeiende land.

Het plan is volbracht als de Zoon Zich weer buigt,

En de hele schepping van de Vader getuigt.

Dan is de loutering klaar en de dwalende zoon weer thuis,

Waar God alles in allen is in het eeuwige tehuis.

De leugenaar is weg, de hoogmoed is verbrand,

En de nederige rust in het Beloofde Land.